'इतर कुणी आपल्याला जास्तवेळ मोटिवेट करू शकत नाही त्यामुळे मनुष्याने स्व मोटिवेट असावे' अश्या प्रकारचं एक वाक्य वाचनात आलं होत आणी खरच आहे ते. कधीतरी आपणा कुठ्ल्याश्या मोटिवेश्नल सेमिनारला जातो. सेमिनार ऐकतो, खूप प्रेरित होतो आणी त्याच प्रेरणेने बाहेर पडतो. डोक्यात विचारचक्र सुरु असत कि बस, आता आपणपण अगदी असच करायचं. काय तर आपणा आपले वेळापत्रक बदलावितो, उठण्याची वेळ, काम करण्याची पद्धत, अडचणीला सामोरे जाण्याचा दृष्टीकोन ई. हे नेमाने 3-4 दिवस चालते. मग रोजच्या धावपळीच्या कार्यक्रमात ह्या गोष्टी मागे पडतात आणी काही दिवसांनी आपण तीच अनउत्साही जिंदगी जगात असतो. उत्साह कमी किवा संपलेला असते. मग पुढच्या मोटिवेश्नल सेमिनारला जात पर्यंत आपली स्थिती काही सुधरत नाही.
आजच्या धावपळीच्या जीवनात रोजची सकाळ हि प्रेरणादायी असेलच असे नाही. एखादी पहाट तशी उजडलीच तरी इतर ताण तणाव तो उत्साह मारून टाकतात. म्हणून आपल्यासमोर उत्साही जीवन जगण्यासाठी एकच उपाय उरतो तो म्हणजे 'स्व मोटिवेषण'.
मनुष्य कुठेही, केव्हाही आणी कुणाकडूनही मोटिवेट होऊ शकतो. खरतर मोटिवेट होणे हे काही रॉकेट सायन्स नाही. याचे कुठलेच मापदंड नाही. कारण कुठलीशी एखादी छोटीशी गोष्ट मनुष्याला मोटिवेट करेल ते सांगता येत नाही. एक लहानशी मुंगी आपल्या वजनाच्या दसपट वजन उचलते हि गोष्ट एखाद्याला मोटिवेट करते तर एखाद्या लहानश्या बाळाचे हसणे-खिदळणे त्याच्या आईला मोटिवेट करते तर एखाद्याला आपली गरिबी आणी अपयश यातून प्रेरणा आणी जिद्द मिळते आणी तो पुढे अमेरिकेचा राष्ट्राध्यक्ष बनतो. मोटिवेषण मिळण्याकरिता गरज असते ती डोळे, कान उघडे ठेवण्याची आणी त्यामागची प्रेरणा/ उद्देश समजून घेण्याची. त्याच प्रमाणे आपण स्वेट मार्डेन, पाउलो कोएल्हो, रोबिन शर्मा, शिव खेरा यांची पुस्तक वाचून आणी सिक्रेट सारखा व्हिडीओ पाहून स्वतःला मोटिवेट करू शकतो.
